Κυριακή, Δεκεμβρίου 27, 2009

Μια βόλτα στη θάλασσα

Είχα την ανάγκη σήμερα, να κάνω ένα σύντομο διάλλειμα από όλες
αυτές τις υποχρεώσεις που μπορεί να έχει μια γυναίκα.
Και ιδιαίτερα την κουζίνα. Ειδικά αυτές τις μέρες.
Μάλλον είμαι από τις τυχερές, αφού το σπίτι μου
είναι σε απόσταση αναπνοής , τόσο από την θάλασσα, όσο και
από το βουνό.     Και πήγα προς την θάλασσα.   Την αγάπη μου.
Πάντα εκεί.   Αγέρωχη.   Περήφανη.   Ένιωσα πως με περίμενε.
Να με ταξιδέψει μακριά.
Αφουγκράστηκα τα λόγια της. Μύρισα τις ευωδιές της.
Άφησα την ματιά μου να χαιδέψει τα κύματα.






Περίμενα να έρθει το δειλινό. Να απολαύσω τα μαγευτικά  αυτά χρώματα




Πόσες ομορφιές έχουμε δίπλα μας. Γύρω  μας.
Αλήθεια πόσο εστιασμένοι είμαστε στα προβλήματά μας,
στις έννοιες μας. Τόσο, που έχουμε τα μάτια κλειστά.
Περπατάμε και οι κινήσεις μας είναι μηχανικές.
Εντάξει. Ίσως κρίνω εξ ιδίων.

Όταν λοιπόν θέλω να διώξω τις σκέψεις μου,
να γεμίσω αισιοδοξία , ελπίδα, ενέργεια στρέφομαι
στη φύση. Σ' ένα όμορφο τοπίο, σ' ένα πουλί στον ουρανό,
σ' ένα λουλούδι, σ' ένα δέντρο. Οπουδήποτε.


Η επαφή με την φύση πάντα με ξεκουράζει.
Μου δίνει δύναμη.  


Καλή σας μέρα .

4 σχόλια:

ksipnistere είπε...

Είμαστε ένα νέο blog ανοιχτό προς όλους τους blogger ευχόμαστε και ελπίζουμε και στην δική σας στήριξη και είμαστε πάντα στη διάθεσή σας για ότι χρειαστείτε
Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων
..esi pou eisai pou ksereis poio kala apo emas tous bloggerw se parakaloume na steileis kai se allous an theleis tin diefthinsi mas...to blog mas einai gia olous
www.ksipnistere.blogspot.com
email : ksipnistere1@gmail.com

ΑΝΘΗ είπε...

Καλησπέρα, φίλη μου!

Η θάλασσα είναι μοναδική και μαγευτική. Κι εμένα με συναρπάζει. Επίτρεψέ μου να σου αφιερώσω ένα ποίημα σχετικό:

Νικηφόρου Βρεττάκου, Μεταρσίωση

Το πνεύμα μου, σαν ουρανός, σαν ωκεανός, σαν θάλασσα,
λύνεται απόψε στο άπειρο χωρίς να βρίσκει αναπαμό.
Τις ζώνες γύρω του έσπασε και ανατινάζεται θερμό
το πνεύμα μου σαν ουρανός, σαν ωκεανός, σαν θάλασσα.

Σαν γαλαξίας απέραντος το σύμπαν σέρνω στο χορό.
'Hλιο τον ήλιο γκρέμισα, θόλο το θόλο χάλασα,
κι είμαι σαν μιαν απέραντη, πλατιά γαλάζια θάλασσα,
που οι στενοί πάνω μου ουρανοί δε μου σκεπάζουν το νερό.

Καλό βράδυ!

Aquila είπε...

Ευχαριστώ.Θα κάνω ότι μπορώ.
Μια ερώτηση μόνο.Από πότε λειτουργεί το blog σας;
Πρόταση: μήπως θα ήταν καλύτερα να προσθέσετε και ημερομηνία σε κάθε ανάρτηση ;

Aquila είπε...

Καλησπέρα Ανθή.

Σ' ευχαριστώ για την καταπληκτική αφιέρωση.
Τέτοιου είδους βιώματα που περιγράφει ο ποιητής, είναι δύσκολο να περιγραφούν με λόγια απλά.

Νάσαι πάντα καλά